Astrid, heeft Corona een functie? – week #3

Een ochtendwandelingetje maken. Dat is wat ik geleerd heb uit mijn vorige blog. Schreef ik toen nog dat ik de wekker ’s ochtends een half uur eerder zette, nu loop ik’s ochtends zo’n 20 minuten om even lekker wakker te worden en van het ochtendgloren te genieten. Een fijne oplader en leuk begin van de dag. We zijn inmiddels zo’n 2 weken verder. Ik moet zeggen dat corona ergens went. Eerlijk gezegd, sta ik er overdag ook niet zo heel veel bij stil. Als ik aan het werk ben, ben ik daar mee bezig. Ik volg sowieso het nieuws nauwelijks. Steek ik mijn kop in het zand? Ja, ik denk het wel, want als ik iets buiten de deur wil ondernemen, dan word ik natuurlijk wel geconfronteerd met de werkelijkheid. Allereerst de voorzorgsmaatregelen in het openbare leven, de beperkingen die al dan niet terecht zijn opgelegd en de ondernemers die ik spreek die flink interen doordat hun omzet flink gekelderd of helemaal 0 is. Raar eigenlijk dat we ineens in zo’n andere wereld leven, eigenlijk van de een op de andere dag. En bijna niemand die zich er op voorbereid heeft omdat dit zo surrealistisch was. Ik ook niet. Juist ik niet, want ik denk vaak (ja, ik hoor iedereen denken: lekker naïef) dat de ernst van de situatie wel meevalt. 

Je bent niet de enige…

Maar goed, die valt nu dus niet mee. En daarmee moeten we zien te dealen. Ik ook. Wat ik in mijn vorige blog schreef: ook ik voel het in mijn portemonnee. Dan kun je wel gaan zitten huilen in een hoekje, innig een fles wijn omhelzend of je probeert er wat van de maken (en daar mag die fles wijn best onderdeel van uit blijven maken ?) . Bijvoorbeeld: hoe ziet mijn bedrijf eruit na Corona en plannen daarvoor maken, oude ideeën afstoffen en weer eens tegen het licht houden. Daar is nu voldoende tijd voor. Toegegeven: mijn motivatie is ook wel eens ver te zoeken. Jammer dan! Het negatief in rondjes blijven lopen, brengt je niet verder. Dan kun je beter op dat moment even iets gaan doen wat je wel leuk vindt. Slaap er een nachtje over en begin morgen opnieuw. De gedachte dat je niet de enige bent, helpt mij wel. 

De behoefte om te helpen…

Toen ik de eerste akties zag waarin mensen elkaar hielpen, had ik ook sterk de behoefte om iets te doen voor een ander. Ik wist alleen niet wat. Ik heb geen achtergrond in de gezondheidszorg, ben er ook niet geschikt voor en ik denk dat ik de verzorgingstehuizen of ziekenhuizen er ook geen groot plezier mee doe als ik daar mijn hulp zou aanbieden. Ik had bedacht om mede-ondernemers te helpen door kans te laten maken op een voucher waarmee ik 4 uur gratis weggeef om voor hun teksten te schrijven. Voor hun website of sociale media. In eerste instantie dacht ik: ik plaats een korte tekst op LinkedIn. Ik kreeg de tip om het in een filmpje te posten. Had ik een paar weken geleden gezegd: “Ja, doei! Dat ga ik dus echt niet doen!”, dacht ik nu: ach, waarom ook niet? Je ziet jezelf door al dat videobellen en de besprekingen via skype, zoom en hangout toch continue in beeld. Daardoor was ik al een beetje eraan gewend dat ik mezelf zag. Dus de stap naar zo’n filmpje was zo gemaakt. Beter nog was het om er tekst bij te plaatsen want velen kijken naar filmpjes zonder geluid. Een geniale app vond ik in ‘Clips’, gratis te downloaden (wel alleen geschikt voor Iphone). Deze plaatst meteen de tekst onder je ingesproken bericht. Wel even de tekst nalopen want hoofdletters, punten en komma’s kent ie niet. Plus dat ie soms wel eens de woorden niet in de juiste context plaatst. Zo maakt ie van het ‘vouchers’ het woord ‘foutjes’. Ik heb waanzinnig veel reacties gehad en uiteindelijk 2 winnaars gekozen die met hun omzet meteen stillagen: Vergaderlocatie Hondeborg uit Zenderen en De Ruijter Cateringservice uit Borne. Voor beiden ga ik binnenkort aan de slag. Met de overige personen die gereageerd hebben, neem ik nog contact op om hen in een kort telefoongesprek te adviseren over hun website of sociale media teksten. Omdat ik het toch ook nog een beetje sneu vind dat zij niet gewonnen hebben. De prijs voor keiharde “zakenvrouw van het jaar” zal ik wel nooit krijgen. 

Leren we hiervan?

Verder voer ik dagelijks met één of twee mensen uit mijn netwerk een telefoongesprek om even te weten hoe het met hun is.  Gewoon uit belangstelling, om contact te houden en elkaar even weer te inspireren. Ik merk dat mensen dat ook waarderen en het geeft mij ook weer energie en nieuwe inzichten. 

Wat ik me wel bij dit alles afvraag is: leren we hiervan? Of moeten we ervan leren? En gaan we in het after-Coronatijdperk het allemaal zo anders doen? Je hoort veel mensen het roepen, maar eerlijk gezegd, denk ik van niet. Ja, misschien in het klein. Misschien zal het bedrijf dat ternauwernood deze crisis overleeft aan een buffer werken voor slechtere tijden. Misschien dat we wat meer via skype of zoom de 2 uur durende autorit vermijden. Misschien dat de klassieke restauranthouder de afhaalmaaltijden op zijn kaart houdt. We stappen straks massaal wel weer in het vliegtuig om ons de wereld rond te laten vliegen. We blijven niet klappen voor onze zorgmedewerkers. En denk maar niet dat het zorgpersoneel er een cent loonsverhoging meer bij krijg. En blijven we 1,5 meter afstand houden tot een ander? Dat laatste hoop ik van niet. Resumé: Ik denk dat Corona geen functie heeft. Wie denkt van wel, mag het zeggen. 

Morgen weer een dag en die begin ik natuurlijk weer met een ochtendwandelingetje. Oh ja, en wat we wel hebben geleerd is dat we een volgende keer geen toiletpapier hoeven te hamsteren. 


Astrid, 49 jaar, geboren en getogen nuchtere Tukker. In mijn leven heb ik veel veranderingen ondergaan: zakelijk en privé, gepland en ongepland. Jarenlang heb ik als commercieel eindverantwoordelijke gewerkt voor twee retail-ketens met 68 en resp 28 winkels. Naast dat het hele toffe banen waren, waren het soms best lastige en hectische tijden. Bij meerdere bedrijven heb ik reorganisaties, herstructureringen en fusies begeleid en zelfs een faillissement meegemaakt. Door mensen mee te nemen in het veranderproces en zich daarvan bewust te laten worden, wordt een groter draagvlak gecreëerd.

Leave a comment