Astrid, leef met de dag – week #1

“…. dat alle samenkomsten verboden worden tot 1 juni in plaats van tot 6 april” die woorden uit de mond van minister Grapperhaus ramde er bij mij wel flink in afgelopen maandagavond. Het was dan geen totale lockdown, maar het voelde wel een beetje zo. En tegelijk vraag ik me af waarom ik dat nu zo voelde en niet op donderdag 12 maart toen de eerste maatregelen van kracht werden. Of 15 maart toen alle horeca gesloten werd? Misschien omdat de impact nu persoonlijk voor mij zichtbaarder werd. In eerste instantie dacht ik: ach, tot 6 april houdt ik het nog wel vol. Met daarbij wel in mijn achterhoofd dat het nog wel verlengd zou worden tot 1 mei, maar 1 juni …. Mijn god, wat lang! Een streep door mijn fietsactiviteiten. Ik geef namelijk als www.fietsenmetastrid. teambuilding- en communicatietrainingen op de fiets. Net nu het weer er goed voor gaat worden, zie ik het voorjaar geannuleerd worden. Als tekstschrijver kan ik voor een deel van mijn klanten nog wel aan de slag. Voor bijvoorbeeld een lokaal weekblad lever ik wekelijks een aantal artikelen aan. Genoeg te schrijven nu over het coronavirus. En wat ik dan wel weer mooi vind, is dat er nu zoveel creatieve initiatieven ontstaan waarbij mensen elkaar helpen of een hart onder de riem steken. Dat zijn zaken die ik graag deel met de lezers. Als derde van mijn bezigheden ben ik nog trouwambtenaar. Zo’n beetje alle huwelijken worden doorgeschoven naar een latere datum. Een paar worden er nog wel voltrokken maar dat zijn die met een bijzonder tintje. Kortom: financieel ga ik deze crisis wel voelen. Maar echt somber ben ik niet. Het biedt ook weer kansen om te resetten en oude plannen tegen het licht te houden. Nieuwe plannen te maken en eens goed na te denken of we nu echt wel op de goede en gewenste weg zijn. 

lopen we elkaar in de weg?

Vanuit huis werken is voor mij niet nieuw. Dat deed ik al. Wat wel nieuw is, is dat mijn vriend ook thuis werkt en die kom ik zo af en toe tegen in de keuken als ik een kop thee wil halen. Aanvankelijk dachten we dat we elkaar wel in de weg zouden lopen, maar nu merken we dat we elkaar pas bij het avondeten echt weer zien en spreken. Net als hiervoor. Wat scheelt, is dat ik mijn eigen kantoor heb en hij elders in het huis werkt. Wat ik wel mis is de externe fysieke contacten. Daarvan zijn er nu soms nog maar een paar. Eigenlijk kan ik vanuit mijn schrijfwerk en als trouwambtenaar prima op afstand met de mensen afspreken, maar mijn persoonlijke voorkeur gaat toch nog steeds uit naar het live zien van mensen. Tja, en de fietssessies vallen gewoon niet online te doen, maar dat hoef ik geloof ik niemand uit te leggen. 

In je vrijheid beperkt

Wat ik moeilijk vind, is dat je in je vrijheid beperkt wordt. Maar het aan banden gelegd worden, begint nu wel in te dalen. Wennen aan je nieuwe ritme omdat je toch rekening houdt met iemand die ook thuis werkt, heeft even tijd nodig. Zo gaat de wekker ’s ochtends een half uurtje later omdat mijn vriend daarmee zijn reistijd vereffent. Ik hoorde dat mensen in plaats daarvan de dag beginnen met een wandeling. Dat is een hele goede. Alleen dat is mij nog niet gelukt. Al jarenlang start ik mijn dag met wat rek- en strekoefeningen. Dat blijf ik gewoon doen. Af en toe wandel ik een rondje om het voetbalveld tijdens de lunchpauze. Tussendoor pak ik regelmatig de fiets (solo uiteraard) en doe zo’n twee keer per week wat fitnessoefeningen. Alles zonder doel. Dat vind ik wel lastig. Ik had me ingeschreven voor een paar leuke fietsuitdagingen dit voorjaar en daarvoor gericht getraind, maar ja, deze gaan natuurlijk ook niet door. Nu zou je dan moeten trainen voor wat ? Dus ik heb de knop nu omgezet van trainen naar bewegen en hopen dat de weegschaal niet te veel doorslaat straks. 

Hou je aan de regels!

Voor de rest hou ik me aan de regels. Ik vind het werkelijk stupide dat er nu nog mensen hieraan lak hebben. Gisteravond zag ik nog een groepje van vier hardlopers bij mij voor het huis langsrennen. Het is dat ik niet buiten stond, maar dan had ik er zeker wat van gezegd, terwijl ik normaal echt niet van dat soort bitchy opmerkingen ben. Ik hoop echt dat we met z’n allen een totale lockdown kunnen voorkomen door ons aan de regels te houden. Hoe groot de impact op termijn heeft, heeft niemand nog enig besef van. Dat is nu nog niet te overzien en daarom leef ik met de dag. Ik hoop echt dat we met een aantal weken het normale leven weer kunnen oppakken, voor zover het ooit weer normaal wordt. 


Astrid Olde Olthof

Astrid, 49 jaar, geboren en getogen nuchtere Tukker. In mijn leven heb ik veel veranderingen ondergaan: zakelijk en privé, gepland en ongepland. Jarenlang heb ik als commercieel eindverantwoordelijke gewerkt voor twee retail-ketens met 68 en resp 28 winkels. Naast dat het hele toffe banen waren, waren het soms best lastige en hectische tijden. Bij meerdere bedrijven heb ik reorganisaties, herstructureringen en fusies begeleid en zelfs een faillissement meegemaakt. Door mensen mee te nemen in het veranderproces en zich daarvan bewust te laten worden, wordt een groter draagvlak gecreëerd. Mijn ervaring is dat  veranderingen hierdoor soepeler verlopen en dat er meer begrip is vanuit de interne organisatie.

Het is belangrijk om los te komen van de dagelijkse situatie. Bewegen zet een ander denkproces in gang waardoor men zich meer open stelt voor nieuwe en frisse ingevingen. Om te ontladen pak ik de fiets. Vroeger al en nu nog steeds. Het heeft een positief effect op mijn gestel: het maakt me fit, vitaal en geeft me energie. Ik raak uit de hectiek van de dag en krijg vanzelf weer een andere kijk op de wereld. Mijn ervaringen hoe ik met veranderingen omga, wil ik graag delen met anderen. Ik gun iedereen meer ontspanning in hun werk en wil graag bijdragen aan een ontspannen veranderend werkklimaat.

Leave a comment