Leonie, verlangen naar het normale – week #3

Inmiddels zit de derde thuiswerkweek er bijna op. En stiekem hoop ik dat we nu op de helft zijn, maar de tijd zal uitwijzen wat het gaat worden. Ik verlang wel weer terug naar de ‘normale’ situatie: weer live contact met anderen en buiten het werk om de sociale activiteiten die je onbezorgd kunt ondernemen. Maar voorlopig blijf ik om 8 uur ’s ochtends nog de laptop bij ‘thuiswerkplek Geesteren’ open klappen en ben ik daar met uitzondering van m’n loopmomenten en supermarktbezoek 24/7 aanwezig. 

3 kilo extra Leonie?

Ik heb de thuiswerkplek inmiddels wat opgefleurd met een kleurrijke bos tulpen en een voorjaarstak met siereieren. Want ondanks de vreemde situatie, gaat de natuur wel door en daar geniet ik ook van! Er is dus wat nieuws gekomen, maar er is ook wat weggegaan. Het gemak om even een snoepje te pakken was te groot. En om na de thuiswerkperiode niet 3 kilo extra Leonie te hebben, besloot ik dat het tijd was om de snoeppot te verplaatsen naar het washok op zolder. Mijn collega’s konden hartelijk lachen om deze actie en vragen me nu en passant tijdens het beeldbellen of ik nog weer een korte wandeling naar de zolder heb gemaakt…

Emotie-eet-momenten

Ook bij thuiswerken komen er van die situaties voor dat ik wel toe ben aan een ‘emotie-eet-moment’. Als ik die op kantoor heb, weet ik precies bij welke collega ik dan even moet buurten… Dus af en toe loop ik nu nog wel naar de zolder. Het scheelt dat ik dan ook wat extra beweging via het traplopen mee pak! Maar vaker loop ik wat verder: rond lunchtijd een half uurtje buiten wandelen voor een frisse neus en het hoofd weer leeg maken. Soms volgt er ’s avonds nóg een wandeling of een hardloopronde. Het is toch erg fijn dat we dat nog steeds mogen. Gelet op de vele medewandelaars en -hardlopers ben ik niet de enige die dat vindt! En ik loop zelfs nog wel eens samen met een buurvrouw of met collega K. die vlakbij woont. Uiteraard met anderhalf meter of meer afstand tussen ons in. Of heel beeldend weergegeven: de 1 links en de ander rechts van de weg. Een aantal tegemoetkomende automobilisten kan wel lachen om die verdeling en beloont ons met flink zwaaien. 

Niet opgesloten

Ook al zit ik bijna 24/7 in m’n eigen huis, ik voel me niet opgesloten. Ik mag immers nog naar buiten om te sporten en het contact met familie, vrienden én collega’s is ook via whats app, bellen én beeldbellen te onderhouden. Niet alleen met mijn collega’s van het Centraal Bureau, maar ook met mijn collega’s van de zorglocaties en thuiszorg in Oldenzaal. In de eerste week bleef ik wat op afstand omdat al hun energie uitging naar het toepassen van en handelen conform de opgelegde maatregelen vanwege het Coronavirus. Maar inmiddels hebben we veelvuldig contact en probeer ik ze waar nodig te ondersteunen. Dat varieert van vragen beantwoorden tot een luisterend oor bieden. Ik vind het fijn dat ik in deze tijd ook de collegialiteit voel en er voor ze kan zijn! Want echt: het zijn toppers die collega’s van mij!!


Leonie Kuipers (37), werkt als adviseur HRM bij Zorggroep Sint Maarten: een zorgorganisatie gecentreerd in Noord-Oost Twente, die voornamelijk ouderenzorg biedt maar daarnaast ook behandeling, revalidatie en kraamzorg. Ze is graag onder de mensen en in haar vrije tijd vindt ze het leuk om af te spreken met familie en vrienden, drinkt ze graag een wijntje en is ze fanatiek met hardlopen. Ze is enthousiast, een nuchtere Twentse, analytisch, weet van aanpakken, houdt graag de controle en is een doorzetter. Voor 2020 had ze als doel gesteld om na vele jaren niet verder dan 10 kilometer te lopen, eens voor de halve marathon te gaan. En net op de dag dat ze haar generale 21,1 kilometer had gelopen kwam ‘s middags het bericht dat de marathon van Enschede werd afgelast: daar waar ze de officiële finishlijn na 21,1 kilometer wilde aantikken. Balen! Maar super trots dat ze dit resultaat met flink wat trainingsuren wist te halen en daarmee extra zelfvertrouwen had gekweekt! 

Leave a comment