Loraine, ik kan wel janken! – week #3

Ik kon wel janken! Echt waar. Tot eind april geen school. Dat betekend dus tot 11 mei, want onze basisschool heeft een meivakantie van 2 weken. Natuurlijk wist ik wel dat het eraan zat te komen. Maar stiekem iets weten en iets bevestigd zien in zo’n persconferentie is een wereld van verschil. Het hakte er even flink in zeg maar. Je wilt gewoon graag terug naar normaal. Voor de wereld, jezelf maar vooral voor de jongens. 

Geen feest 🙁 

Het gemis van school, de juffen, vriendjes en vriendinnetjes en voetbal. Ze vinden het echt super vervelend. Dan zijn ze dus de 8e ook nog eens jarig. Alle bezoek van ver heeft inmiddels de kadootjes opgestuurd. Dus ik kan de komende avonden flink aan het inpakken. Al het bezoek van dichtbij komt woensdag gezellig langsrijden om de kadootjes te brengen en een liedje te zingen. Het bezoek van ver videobelt. 

Gek genoeg maakt het op de jongens weinig indruk. Het is niet zo dat ze het niet erg vinden, zeker niet, maar blijkbaar is het meest belangrijkste voor een kind: kadootjes en jarig zijn. Zo’n feest en dat er dan nu dus geen bezoek is, nou ja, dat is dus helemaal niet erg. Misschien maken wij alles dus ook wel veel groter in ons hoofd. Ik zag er als een berg tegenop om het feestje te cancellen. Ik zag er nog meer tegenop om dat tegen de jongens te vertellen. Maar mijn god, wat zijn ze flexibel en wat heb ik me onnodig druk gemaakt. Wat kunnen we daar ook veel van leren. Druk maken om dingen waar je je niet druk over hoeft te maken of waar je niets aan kunt veranderen, hartstikke stom. Niet meer doen! 

Huiswerk/werkhuis

De combinatie van thuis scholing en thuiswerken blijft lastig. Hoewel ik wel het idee heb dat het beter gaat als de voorgaande periode. Gewoon omdat ik er zelf ook een stuk relaxter in zit. Ik merk dat ik mijn calls wat slimmer plan, om het schoolwerk heen. En dat de mannen in sneltreinvaart hun werkjes maken. Zodat ze weer kunnen voetballen of met 1 van de vele schermpjes in de weer kunnen. Natuurlijk hebben ze soms geen zin en dat vind ik echt super lastig. Want ze moeten wel gemotiveerd blijven. Dus, zolang alles aan het einde van de dag klaar is, is het goed. 

Vorige week belde de juf. Ze drukte de jongens op het hart dat ze het echt wel goed deden en ze vooral heel erg mist! Mij zei ze dat ik me niet zo druk moest maken (dat druk maken, heb je ‘em weer ;-)). Ik heb het geluk dat ik twee pientere kerels heb en ze snapt heus wel dat het onmogelijk is om alle ballen tegelijkertijd in de lucht te houden. Wat fijn! 

Ze heeft zelf ook een tweeling, dat schept sowieso al een beetje een band, maar ze weet dus ook exact hoe die met elkaar bezig kunnen zijn en hoe gek je daarvan kan worden. Niet dat het met eenlingen makkelijker is hoor, zeker niet. Dat zou ik echt niet durven zeggen. Maar stel je er even 2 voor van die eenling met dezelfde nukken en alpha mannetjes gedrag, precies op het moment dat jij je Google Meet open slingert met die ene klant! 😉 

Wat trouwens ook helpt is dat papa inmiddels wat meer thuis is. Niet omdat de zaken slecht gaan, gelukkig niet. Maar juist omdat hij de mannen (zonder kids) wat anders wegzet op de klussen en daardoor zelf wat flexibeler is. Zodat hij thuis kan zijn en de jongens kan helpen met school. Echt super fijn! Dus als hij thuis is zit ik lekker op de zolder op kantoor. 

Vorige week ben ik zelfs een dagje naar Appnormal geweest. Heerlijk! Gewoon even er uit. Ik woon dichtbij dus ik ben gaan lopen. Een kwartiertje rust en je hoofd leeg maken en daarna lekker op kantoor aan de slag. Zo fijn! Wat waardeer je dat nu eigenlijk he, zo’n plek waar je met gelijkgestemden zit en in alle rust je ding kunt doen! Uiteraard waren we daar maar met 2 en hielden we ons braaf aan de regels! 

Toekomst (en tip ;-))

Die les die ik hierboven ergens op schreef krijgt zo langzaamaan meer vat op mij. Ik probeer me echt een stuk minder druk te maken. Vooral over de toekomst. Je leest steeds meer over welke kant dit opgaat. Dat we nog zeker een jaar met (strenge/minder strenge) maatregelen moeten leven. Dat er een hoop onzekerheid is. Als control freak is het echt super lastig, maar ik probeer me er niet langer druk om te maken. Het komt zoals het komt en als het komt maken we ook daar weer het beste van! 

Focus op positieve dingen, op hoe we met ons team in deze knotsgekke tijd nog steeds lekker bezig zijn. Op hoe mijn jongens alweer 7 worden over een paar dagen en we daar gewoon een mooie dag van maken, maar dan met zijn vieren. Op dat de zaak nog steeds lekker draait en op dat het in meerdere landen eindelijk de goede kant op lijkt te gaan. We zijn er nog niet, maar er is altijd licht aan het einde van de tunnel! 

Stay safe en gezond!!

Liefs,
Lo 


Loraine Nijhuis (33), moeder van Collin en Lennon (6), vrouw van Rutger. Werkt als business strateeg bij Appnormal. Houd van koffie, voetbal en tech. Deelt graag kennis. Blogt veel over werk gerelateerde dingen. Pakt zo nu en dan een mic voor een college of lezing. Wordt gelukkig van het positioneren van producten, diensten en bedrijven, zowel intern als extern, en van sales en marketing.  Kan geen line of code schrijven, maar functioneert nu eenmaal lekker tussen de techies. 

Leave a comment